Ik ben Gita, mama van Arthur.
 

Toen ik mama werd, voelde ik vooral heel veel liefde.

Maar daarnaast waren er ook momenten van twijfel:
Doe ik het wel goed?

Waarom lijkt het bij andere ouders zoveel makkelijker te gaan?

Waarom zie ik op sociale media baby's die overal slapen, terwijl mijn kindje net méér nabijheid lijkt nodig te hebben?
 

Slaapmomenten werden soms iets waar ik tegenop keek. Niet omdat ik niet bij mijn kindje wilde zijn, maar omdat ik nooit wist hoe het zou verlopen.

Ik zocht antwoorden, las boeken, probeerde dingen uit,...
 

Maar wat ik het meeste miste, was iemand die niet alleen keek naar slaap, maar ook naar mijn kindje.

Naar zijn temperament.

Naar zijn behoeften.

Naar zijn manier van de wereld beleven.

Iemand die mij hielp begrijpen wat er achter het gedrag zat.
 

Slapen gaat voor mij niet alleen over schema's of slaapuren. Het gaat over begrijpen wat er achter het gedrag van een kindje schuilt.

Het gaat over verbinding. Over nabijheid. Over co-regulatie. Over begrijpen wat jouw kindje nodig heeft om zich veilig te voelen.
 

Vanuit die ervaring begeleid ik vandaag andere ouders.

Niet vanuit perfectie.

Wel vanuit kennis, ervaring en de overtuiging dat elk gezin een aanpak verdient die écht bij hen past.
Omdat elk kindje anders is, en elk gezin zijn eigen verhaal heeft.